آن روزی که داشت قدم می‌زد و فکر می‌کرد که چگونه است که باز تنها‌ست٬ من بودم. طوری نفس می‌کشید که هر بار سکوت می‌کردم٬ به گمان این که می‌خاهد چیزی بگوید٬ اما هیچ نگفت. قدم‌هایش را می‌شمردم و درست زمانی که قدم‌هایش به صفر رسید٬
ایستاد و نوشت: اگر.
بعد آن اگر‌ها را می‌شمردم٬ اما دیگر چیزی ننوشت٬ رفت.

غرض نقشی‌ست کز او باز ماند. می‌دانی حالا که می‌نویسم٬ تنها برای رهایی‌ست.
اما این نقش٬ بیایانی ترک خورده که تنها برف برف برف٬ آرزوی اوست.
خود این نقش از شادی‌اش به من می‌گوید٬ از عشقی که دارد و با چشمان گلی‌اش به من خیره می‌شود تا باورش کنم٬ چشم‌هایی که به صورت انسان خیره می‌شوند بی آن‌که نگاه کنند.
یاد قلم‌دانی می‌افتم که نقش‌هایی داشت٬ نه‌مرده٬ نه‌زنده.
و من از ابتدا می‌ترسیدم از ترک‌های بیایانی که آرزوی برف داشت نه باران٬ نمی‌دانم٬ یا شاید از تکه‌ی بیابانی که جزئی از وجود موجودی باشد٬ موجودی با این نقش‌ها.
از ابتدا می‌دانستم٬ این بیابان و نقش‌هایی‌ست که باید این ترک‌ها را می‌داشت.